De één zijn papegaai, is de ander zijn brood

In villa Masini Luccetti kom je vooral antieke spullen tegen. En zijn ze niet officieel antiek, dan zijn ze op zijn minst authentiek. Geen enkel modern meubel ontsiert de statigheid van het huis. Zo sterk zelfs, dat het bijna voelt als een belediging om er zo’n lelijke moderne laptop op te zetten. Maar dat went, want ik ben hier om te schrijven en het huis moet maar even begrijpen dat ik dat doe met mijn moderne gerei.

Eén voorwerp voelt als een vreemde eend in de bijt. Of eigenlijk een vreemde papegaai in de bijt. In het trappenhuis op weg naar de tweede verdieping staat namelijk een opgezette papegaai in een glazen vitrinekastje. De ara lijkt hier niet te horen. En als ik het verhaal van Elena verneem, dan klopt dat ook. Het dier hoorde hier niet, heeft zich laten gelden en hoort daarom juist NU wel weer in het huis. Het is een bijzonder verhaal.

Ersilia Masini (In dit artikel genoemd en geroemd als edelvrouwe in tijden van nood), één van de vele vrouwen die Elena voorgingen in het huis op de berg, was de erve van de villa op de berg. Doordat zij trouwde kwam het landgoed in handen van haar echtgenoot mijnheer Raggio (vertaald naar het Nederlands betekent dat ‘straal’) en was het dus niet langer in bezit van de Familienaam Masini. Ersilia en haar mijnheer Raggio kregen samen een zoon. Dit mini-zonnestraaltje bleef hun enige zoon, dus op een dag zou kleine Raggio alles erven.

Ik kan mij zo voorstellen dat dit jongetje een goed leven had als kind van Edele ouders. Ik kan hem al bijna zien rennen rondom de villa, met zijn korte jongensbeentjes, scherp in de gaten gehouden door zijn moeder Ersilia. Zonnestraaltje wilde echter meer, hij wou een papegaai. En die kreeg hij ook. Onwetend van de donderwolk boven zijn hoofd, ontving hij een nieuw speeltje, huisdier Ara. Of hij er lang plezier van heeft gehad vertelt het verhaal niet, maar Ara bleek niet zijn geluk, maar zijn ongeluk. Hij bracht namelijk een tropische ziekte mee. Die ziekte sloeg over op onze kleine zonnestraal, die dat niet overleefde.

Het gevolg van dit drama was natuurlijk, dat het landgoed na het overlijden van alle gezinsleden van Erisila Masini nei Raggio opnieuw in handen kwam van de familie Masini. Die gunden de papegaai een eeuwig leven voor zijn nobele daad en tot de dag van vandaag waakt het arendsoog van Ara over de gasten van Villa Masini Luccetti.

Tja. De één zijn papegaai, is de ander zijn brood.