De zielen die we meebrengen

Lieve Elena,

Het huis werkt natuurlijk mee aan de producten van de schrijvers. Het feit dat ze al 301 is, is onderdeel van de enorme inspiratie die iedereen toekomt op jouw berg. Jouw huis ademt historie uit iedere porie. Jouw muren hebben ontelbare levens voorbij zien schuiven en  ontelbare verhalen opgezogen. Dat voel je als schrijver.

Maar er is meer. De mensen in dit huis zijn samen, nooit alleen. Het lijkt wel alsof ieder elkaars pen meedraagt en meebeweegt. Daarmee beïnvloeden we allemaal elkaars verhalen en dus elkaars leven. Dat gaat hier moeiteloos en respectvol.

De ‘zielen’ die hier hangen uit andere tijden dragen bij. De muren geven stukje bij beetje prijs wat ze zagen. Zij zijn de extra schrijvers in de groep. Wat we hier, tussen jouw muren, bedenken en opschrijven, was ergens anders nooit op deze manier tot stand gekomen.

Vanmorgen, toen iedereen zich ergens in het huis klaarmaakte voor de dag, zag ik voetstappen op de grond. In de hal. Blote voeten op de rode tegels. Het bewijs dat er extra schrijvers zijn die onze pennen dragen. Ze lopen naar binnen als de dauw van de vroege ochtend nog op jouw frisse gras ligt. Ze raken onze haren, wangen en harten. Het zijn onze zielen, de liefdes die we met ons meedragen, de inspiratie die we zoeken en die we alleen maar kunnen vinden tussen jouw muren. Omdat we hier zo dicht bij onszelf en onze zielen kunnen komen en daardoor openstaan voor iedere bezoeker. Zichtbaar of onzichtbaar.

 

Liefs,

Marije