Dag 3; Best vermoeiend!

We zijn inmiddels drie dagen onderweg. En de vermoeidheid begint zich af te tekenen. Het klinkt best leuk, zo’n schrijfcursus en het lijkt buitengewoon relaxed, zo bovenop een Toscaanse berg, maar het is écht oprecht hard werken. Urenlang je creativiteit aanspreken gaat je niet in de koude kleren zitten. Tussendoor moet het meest fantastische eten gegeten worden en bekijken we de uitzichten die de berg en de villa ons bieden. Bovendien zijn de gesprekken die volgen op onze pennenstreken meestal diepgaand, lachwekkend of ontroerend.

Vergis je niet, dat is allemaal best heel veeleisend. Sterker nog, er dreigde vanmorgen zelfs even een leerlingenstaking. Toen ik beneden kwam, stonden de cursisten met elkaar te overleggen in de tuin, of ze het strakke DurfSchrijf!-regime nog wel aankonden. Ze besloten te staken. Ik heb het met lede ogen aangekeken, gedaan of ik niet wist wat ze aan het beramen waren. Ik snap het ook wel, het sluipt er namelijk vroeg of laat altijd in als mensen de DurfSchrijf!cursus volgen. Het valt gewoon niet mee. Alleen de allersterksten kunnen dit aan.

ces

Alle deelnemers bedachten dat ze niet meer konden voldoen aan mijn eisen. Actie moest er komen! Er werden plannen bedacht met tanks met blauwe vlaggetjes en spandoeken. Heel veel spandoeken. Totdat ze wilden gaan bedenken wat er dan toch op die spandoeken moest staan en ze niet verder kwamen dan Akzie! Akzie!

En daar moest ik ingrijpen. Als je dan toch gaat staken bij een creatief-schrijven-cursus, zet dan ook iets creatiefs op je spandoeken. Nog geen half uur later zat iedereen weer braaf aan de tafel te schrijven. Het zweet op het voorhoofd en de blaren op de vingers.

jp

Morgen een rustdag. Zal ze goed doen.

ls