Dag 2; De dag van het durven

Schrijven is jezelf bloot geven. Vertellen wat er in je hoofd omgaat. Soms ontroerend, soms gênant, soms gewoon stom. We bedenken heel erg veel maar spreken ons maar zelden uit. Omdat? Omdat we het spannend vinden, raar, unheimisch, beledigend of te privé.

En dan opeens moet je het wél op papier gaan zetten. Schrijven wat er in je hoofd zit. En ook nog voorlezen aan de anderen. Die een oordeel zullen vellen. Ongelooflijk spannend, elke keer weer. Het is daarom alleen maar mogelijk om dat te doen in een veilige omgeving, met mensen die je vertrouwt. Mensen waarvan je weet dat ze je niet zullen aanvallen om wat je denkt, om wie je bent.

ch

En het is ongelooflijk maar waar, maar de schrijvers hier in de tuin van Elena, hebben elkaar dat vertrouwen in een dag tijd gegund. Er wordt geschreven, gelezen, voorgelezen, gestotterd, gelachen en geapplaudisseerd. In het vertrouwen van respect. En nú al, na één echte dag schrijven, vliegen de pareltjes over tafel. Verpakt in zinnen en ideeën. Wat een creativiteit! En wat een energie!

eljoeh

De Toscaanse zon heeft ons vandaag geholpen. De Italiaanse avond maakte het magischer. En terwijl ik dit schrijf, even voor middernacht, weet ik dat er iemand onder mijn raam nog altijd zit te schrijven. Gevoed met de woorden en de energie van vandaag.

Welterusten.

Nachtwerk