Dag 1, een dag van aankomen en loskomen

Maandag 14 september.

Vanmorgen werd ik wakker met mijn hoofd letterlijk in de wolken. Er kwamen flarden wolken voorbij mijn raam, voortgejaagd door een stevige wind. Toen ik mijn hoofd uit het beluikte raam stak, zag ik dat de storm van vannacht stoelen en plantenpotten in de tuin had omgesmeten. Het was niet koud. Maar het zag eruit als een volwaardige Hollandse herfstdag.

 

‘Hier storm en regen. Letterlijk met mijn hoofd in de wolken (rare smiley)’ appte ik mijn geliefde echtgenoot.

‘Hier is het beter. Een paar druppels en daar blijft het ook bij geloof ik (nog raardere smiley)’, antwoordde hij mij.

En ik maar denken, dat ik voor een mooie Indian Summer richting Toscane was gegaan. Mooi niet. Elena wist me te melden dat het tot en met vorige week prima weer was geweest, maar dat het deze dagen toch echt minder werd. Als zij er een rare smiley bij had kunnen zeggen, had ze dat zeker gedaan.

Maar hoe mooi wil je het hebben? Vanaf het moment dat wij onze eerste gasten ontmoetten, brak de zon door. Peter en Hennie kwamen aan in zonnig Pietrasanta. Panini lunchen op een terras in de kunstenaarsstad verzachtte hun autoreis. Het ging over tunnels, stromende regen en t20150914_163401olwegen. Maar nu waren ze hier. Eindelijk!

Cees, Jimmy en Joe waren op dat moment nog altijd met hun treinreis bezig. Een halve wereldreis. Joe had dat zo bedoeld. Cees en Jimmy hadden gewoon de verkeerde trein genomen. Wijn en tapas in de tuin van de villa verzachtte uiteindelijk ook hun treinreis. Het ging over tickets, boetes en conducteurs. Maar nu waren ze hier. Eindelijk!

 

Mijn telefoon trilt. ‘Ff noodweer. Dikke regen en onweer (drie best wel rare smileys)’ appt mijn lief. Ik sluit mijn ogen en draai mijn gezicht naar de zon.

Het gaat nu over Durven, Schrijven, Vakantie. Eindelijk!

20150914_155331