Dag 3 – de dag van het mysterie

14-9-2016

Het oude huis van Elena is een genot om in te verblijven. De familie van Elena woont hier al sinds mensenheugenis en dat is te zien, te horen, te ruiken en te voelen. Boven alles probeert Elena dan ook het huis in authentieke staat te houden. En dat is een lastige opgaaf. Want steeds weer banjeren er olifanten door haar porseleinkast.

the-traditional-kitchen download-2 download-1 download

De olifanten in dit huis worden zo liefdevol verzorgd dat ze na een week het liefst nog een tijdje langer doorbanjeren. Je levenswerk afschrijven in de meest inspirerende omgeving en ondertussen gevoed worden met verhalen en het meest fantastische eten. In het huis mag alles bekeken worden. De entree met tafel en dressoir. De statige trap, de badkamers, de prachtige slaapkamers en zelfs, aan de andere kant van het huis, de kapel. Alles ademt historie. Maar er is één plek waar geen gast ooit geweest is.

De ruimte heeft twee deuren, aan twee kanten, waar onmiddellijk een gezicht voor verschijnt als een gast probeert binnen te dringen. Zelfs als je een complot smeedt en probeert met twee tegelijk de deuren in te gaan, lukt het niet. Dan blijken er zich opeens twee mensen in de ruimte bevinden. Altijd ras-Italianen. Ik weet uit de overlevering dat er in het verleden heel veel pogingen zijn gedaan om toch die ruimte binnen te gaan. Maar Elena weert, met haar handlangers, iedereen af. Het schijnt zelfs zo te zijn dat er gasten waren die ’s nachts naar beneden zijn geslopen, als iedereen slaapt, om dan hun slag te slaan en toch de geheimzinnige kamer in te gaan. Ik heb het ook overwogen, maar ik durf het niet. Want van die gasten is nooit meer wat vernomen.

Van een afstandje ziet de ruimte er niet vreemd uit. Er gaan mensen in en uit. Soms gaan er mensen in die pas uren later weer naar buiten komen en soms zijn mensen maar paar seconden binnen. Maar nooit een gast. Nooit een gast. Pannen kletteren en de meest fantastische geuren bereiken onze neuzen. En ’s avonds, als wij als uitgehongerde, uitgecreëerde kunstenaars aan de grote tafel zitten te smachten, dan kijken wij naar die ruimte. Naar de deur die voor ons van levensbelang is en waar wij onze salvage verwachten. Om uiteindelijk van afstand die mooie Italiaanse Elena op ons af te zien komen, met schalen in haar handen. Met het eten van haarzelf, haar moeder en haar oma. Doorspekt met olijfolie uit de eigen gaard en fruit van de eigen bomen. En als wij dan toeslaan en toegeslagen hebben, is er niemand meer die er over piekert om de mysterieuze ruimte te betreden.

Alleen Elena en haar handlangers kunnen zulke fantastische gerechten uit die keuken toveren. Daar hebben wij kaaskoppen niets te zoeken.